วันจันทร์ที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2549
วันนี้เจอคนโรคจิตบนรถเมล์ เป็นพวกขโมยชุดชั้นในผู้หญิง
หลังจากทำรายงานเสร็จ ฉันโหนรถเมล์สาย 99 กลับบ้าน รถวิ่งจากมศว. มาถึงประมาณคลองตัน ฉันก็ได้นั่ง โดยหารู้ไม่ว่าไอ้คนข้างๆ เป็นโรคจิต!!
นั่งไปทีแรกก็ไม่ได้เอะใจอะไร คิดในใจแค่ว่า ‘คนไรวะ กลิ่นตัวแรงฉิบ เหม็นเว้ย’ พอมาถึงเดอะมอลล์ราม มันก็เริ่มชวนคุยทำประหนึ่งว่าจะถามทาง เขาถามว่า
“แถวนี้มีสนามกีฬามั้ย?”
ฉันก็ว่า “มี เลยหน้ารามไปประมาณ ป้าย 2 ป้าย”
เงียบไปซักพัก มันก็ถามต่อ
“ข้างในมีสระว่ายน้ำมั้ย”
ฉันว่า “ก็น่าจะมี เห็นมีคนเคยไปว่าย”
มันก็ถามอีก “วันนี้จะเปิดมั้ย ตอนนี้จะยังเปิดอยู่รึป่าว ว่าจะไปว่ายน้ำ”
ฉันว่า “ไม่รู้ คิดว่ายังไม่น่าจะปิด ปกติทั่วไปเห็นปิดกัน 2 ทุ่ม” ฉันตอบด้วยความหวังดีสุดชีวิต
แล้วฉันก็ย้ายไปนั่งอีกฝั่งที่เป็นเบาะเดี่ยว ด้วยความที่รู้สึกถึงรังสีแปลกๆ 
รู้สึกว่าไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่ พอรถวิ่งมาถึงหน้าราม ก็เห็นมันคุ้ยๆ เหมือนจัดกระเป๋า ฉันก็คิด ‘เออ สงสัยมันเตรียมจะไปว่ายน้ำ’ (บุคคลคนนั้นเป็นชายแต่งตัวโทรมๆ เน่าๆ หอบกระเป๋าเน่าๆ แต่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไร)
พอถึงสนามกีฬา ฉันก็เสือกหวังดีหันไปบอกมันว่า
"พี่คะ สนามกีฬาอยู่ตรงนี้นะคะ"
มันหันมามองแว้บนึง
แล้วก็หันไปจัดกระเป๋าต่อแบบรีบๆ ฉันคิดในใจว่ามันคงถามไว้เฉยๆ คงไม่ได้ไปว่ายน้ำละมั้ง ผ่านไปถึงป้าย PK หมูกระทะ ตรงข้ามสน.หัวหมาก มีผู้โดยสารลงคนนึง เป็นผู้ชาย อวบอิ่มอึ๋มดีทีเดียว มันยังง่วนอยู่กับกระเป๋าแต่พอประตูรถกำลังจะปิด มันก็วิ่งทะยานพรวดพราดกระโจนลงรถไป ในใจฉัน ‘อ้าวไอ้บ้านี่มันตามผู้ชายอวบอึ๋มคนนั้นรึ’
แล้วหญิงสาว
ข้างหลังฉันก็ร้องบอกกระเป๋ารถเมล์ พลางชี้มือไปที่นั่งโรคจิต หันไปพบถุงเสื้อผ้าถุงนึงวางอยู่ เป็นถุงหูหิ้วพลาสติกใสเหมือนใส่ถุงข้าวแกงทั่วไป ข้างในเต็มไปด้วยผ้าถุงลายพร้อย ฉันสังเกตเห็นผ้าถุงประมาณ 3 - 4 ชิ้น อะไรแดงๆ สักอย่างที่ดูคล้ายว่าจะเป็นกรรไกร และอีกอย่างดูคล้ายจะเป็นเชือกนิ่มๆ สีแดง เหมือนตอนเรียนลูกเสือเนตรนารี ทันใดที่หญิงสาวอวบอิ่มอึ๋มผู้เป็นกระเป๋ารถเมล์บรรจงเอาปลายนิ้วชี้จรดปลายนิ้วหัวแม่มือ คีบถุงขึ้นมาอย่างรังเกียจ ฉันเห็นชุดชั้นในหลากสี
‘โอ้ววว ยอร์ด จอร์ช 7 แม่
มีสีม่วงซะด้วย’
ตัวอื่นๆ แลดูเหมือนชั้นในยอดนิยมทั่วไปเป็นสีเบท ขาว ครีม ขุ่น
‘เอ้อ...มันขุ่น
’
‘อ๊ะ!! แปลว่ามันถูกใช้งานมาแล้ว’
‘สีขาวหม่นหมองเยี่ยงนี้ ย่อมแปลว่าใช้งานมานานทีเดียว’
สิ้นจากความคิดในห้วงคำนึงก็มีเสียงจากกระเป๋ารถเมล์ว่า
"ไอ้โรคจิต! มันเป็นโรคจิตแน่ๆ ค่ารถเมล์ก็ไม่จ่าย”
แล้วผู้โดยสารที่เหลือ + กระเป๋ารถเมล์ + คนขับ ก็แลกเปลี่ยนทัศนคติความคิดเห็นกัน ว่าง่ายๆ ก็คือ การเมาท์ นั่นเอง
กระเป๋า : เนี่ยนะ เห็นมันขึ้นหลายทีแล้ว ปกติมันจะไปลงตรงแยกลำสาลี (อ้าว ซวยตู ลงที่เดี่ยวกับตูซะฉิบ)
พี่สาวสวยนัยตาแขกโพกผ้าด้านหลัง : อืมเนี่ย เห็นเค้าคัดๆ ออกจากกระเป๋า แล้ววางทิ้งไว้เหมือนตั้งใจวางเลยนะ คงไม่ได้ลืมหรอก
พี่โชเฟอร์ : สงสัยมันจะหนักกระเป๋าละมั้ง อันไหนไม่ชอบเลยคัดออก (ฮา)
เพื่อไม่ให้การแลกเปลี่ยนทัศนคติขาดตอน ฉันจึงเสริมทันที
สาวหมวยผู้ตกอยู่ในเหตุการณ์ : ตะกี๊ เค้าถามถึงสระว่ายน้ำด้วย
พี่กระเป๋า : มันเป้นโรคจิตแน่ๆ คงคิดจะไปดูสาวๆ ว่ายน้ำละสิ @$###$^^%&!!!
พี่โชเฟอร์ : แล้วมันไปขโมยผ้าถุงยายที่ไหนมาล่ะน่ะ (แน๊...พี่โชเฟอร์ยังหันมาสังเกตเก็บรายละเอียดถุงพลาสติกต้องสงสัยอีกนะ)
และแล้ว ก็ถึงที่หมายฉันจำต้องลงจากรถไป
เอวัง
